iris@bewusteouder.nl

Wie is er ouder?

Waarschijnlijk herken je het wel, dat je partner op een manier reageert op je kind, dat jij je afvraagt wie er ouder is, je kind of je partner? Misschien kan je het ook wel bij jezelf zien: ben je intens beledigd als je kind jou ergens de schuld van geeft? Als je dan reageert, hoe oud ben je dan? 

We hebben het allemaal een innerlijk kind in ons wat getriggerd kan worden. Die trigger kan voor iedereen iets anders zijn. Ik kan er bijvoorbeeld echt niet tegen als ik onterecht beschuldigd word. Dan ben ik beledigd en ga ik (het liefst) mokken. Mijn partner krijgt graag gelijk, en luistert dan niet meer naar anderen. Een vriendin krijgt jeuk van ruzie in huis en een ander krijgt kriebels als haar kind geen speel-afspraak heeft.

Parenting is about raising the parent, not about raising the child’ zegt Dr. Shefali Tsabary. 

Ouderschap gaat dus om het laten groeien van jezelf als ouder, door de relatie met je kind. 

Het laten opgroeien van je innerlijk kind dus. Om te voorkomen dat er – zeker op de uitdagende momenten – nog volwassenen in huis zijn, en niet alleen een paar ruziënde, mokkende, ‘tantrumming’ 3-jarigen.

Bewustwording is de eerste stap om gedrag te veranderen, dus:

Wanneer reageer jij vanuit je innerlijk kind? Hoe oud ben je dan?

Krijgen je kinderen de beste versie van jou? Of krijgen ze de restjes?

Ziet je kind je energieke, ontspannen en vrolijke kant? Of ziet hij alleen de vermoeide, gehaaste moeder? Krijgt je kind de oprechte interesse die je zou willen geven? Of luister je met een half-oor naar de (toch wel ietwat te gedetailleerde ;)) verhalen van je dochter? Reageer je kalm en vol compassie op de huilbui van je zoon? Of reageer je geïrriteerd, en word je boos omdat jullie te laat zullen komen.

Ik realiseer mij dat mijn dochters heel vaak de restjes kregen. Vooral toen ik een drukke baan had, kregen zij het beetje van mij wat ik nog over had. Op mijn werk liet ik mijn beste kant zien. Bij het sporten deed ik fanatiek mee. Op borrels was ik vrolijk en gezellig. Dáár, in de buitenwereld, kregen ze mijn beste zelf. Hier, thuis, lukte dat niet meer.

De mensen waar we het meest om geven, krijgen vaak het minste van ons.

Dat is toch gek! Als ouders hebben we grootse dromen voor onze kinderen. Misschien ook wel grootse dromen over het type ouder dat je wilt zijn. We willen ze liefde geven. Aandacht. Zelfvertrouwen. En nog veel meer. En dat denken we te kunnen doen met onze ‘leftover’ zelf? Dat klopt toch niet!

En toch is dat wat meestal gebeurt. Want thuis hoeven we niet te presteren. 

Thuis hebben we en kort lontje. Thuis is het geduld op. Thuis willen we dat de kinderen snel naar bed gaan, zodat we even tijd voor onszelf hebben. Thuis geven we toe aan de vermoeidheid. 

Thuis, waar we ons veilig voelen, krijgen ze de restjes. 

De meeste mensen zullen het met mij eens zijn. Dit klopt niet. Op een cognitief niveau snappen we dat dit raar is. En toch doen we het vrijwel allemaal.

Hoe komt dat toch?

De meeste van ons hebben het zo geleerd: je best doen, geen vuile was buiten hangen, hard werken, niet toegeven, en voor iedereen om je heen zorgen. De buitenwereld hoeft niet te zien hoe het met je gaat. De consequentie: thuis, achter gesloten deuren, storten we in.

Daarnaast kan er van alles spelen op de achtergrond: ben je bang om niet leuk gevonden te worden? Wil je anderen niet teleurstellen? Ben je een perfectionist, en is het dus nooit goed genoeg? Of – zoals bij mij meespeelde – voel je je onzeker, en durf je geen ‘nee’ te zeggen? De onderliggende reden is voor iedereen verschillend. Alleen jij weet wat het voor jou is. Tenminste, als je het aandurft om echt heel eerlijk naar jezelf te zijn.

Maar hoe verander je het dan?

Hier lees je mijn tips.

Terug naar de vraag:

Krijgen je kinderen de beste versie van jou? Of krijgen ze de restjes? 

Hoe het voor mij begon…

Deze foto is genomen in 2014. In had mijzelf toen geen bewuste ouder genoemd. Ik vond het moederschap vaak vermoeiend en stressvol, en zat niet lekker in mijn vel. 

Nu, 6 jaar verder, weet ik: een betere wereld begint bij mijzelf. Dus ook bij ons thuis. 

Als ik iets wil veranderen, zal ik bij mijzelf moeten beginnen. Sterker nog, IK ben de ENIGE die ik kan veranderen!

Voor mij begon het tijdens mijn opleiding tot coach waarin ik heel veel innerlijk werk heb gedaan (practice what you preach). Ik zág het verschil thuis. Het contact met mijn dochters veranderde, ik was relaxter en ‘steviger’ (zelfverzekerder) tegelijk. Ik was zachter naar mij, en daarmee ook naar hen. Ik leerde écht luisteren en aanwezig zijn met mijn volle aandacht. 

In de periode ervoor zat ik niet goed in mijn vel, was gestrestst en moe. Ik werkte 4 dagen in een corporate organisatie, en als het dan mijn ‘mama-dag’ was wilde ik dat het gezellig was. Ik wilde knuffelen en leuke dingen doen. Maar met mijn aandacht was ik niet bij mijn dochters, mijn hoofd was nog aan het werk. Ik was gefrustreerd, gehaast en pusherig. 

En zoals dat dan gaat: de meiden probeerden bij mij weg te gaan. Als er iets was riepen ze ‘PAPAAAA!’. Ze wilden alleen door papa in bed gelegd worden. Als papa thuiskwam op MIJN mama-dag waren ze mega blij om hem te zien. Als ík thuiskwam na een dag werken, waren ze lang niet zo bij. Ik kreeg nauwelijks een kus (zo voelde het in iedergeval). Hoe meer ik aan ze probeerde te trekken, hoe harder zij weg probeerden te komen.

Dat kan ik nu zien, toen kon ik dat niet.

Nu zijn we bijna 5 jaar verder en ziet de wereld er voor mij heel anders uit. Natuurlijk ben ik nog wel eens moe, gefrustreerd of gestrest. Dat hoort er nou eenmaal bij. Maar de impact op mij, en daarmee op mijn gezin, is veel minder. Naast dat ik leerde om écht aanwezig te zijn, te luisteren vanuit nieuwsgierigheid en open vragen te stellen, heb ik geleerd om naar mijzelf te luisteren en voor mij te zorgen. En daarmee geef ik hen het voorbeeld dat zorgen voor jezelf belangrijk is. 

Toen ik het werk van Dr Shefali Tsabary ontdekte klonk als bevestiging van wat ik heb ervaren. Haar boodschap – parenting is about raising the parent, not the child – voelde bekend en kloppend. Inmiddels ben gecertificeerd Conscious Parenting Method tm Coach. Ik heb haar boodschap en methode diep leren kennen, en natuurlijk zet ik ook weer mijn eigen innerlijk werk voort.

Door mijn ervaringen te delen hoop ik jou te inspireren om eens op een andere manier naar het gedrag van je kinderen te kijken. Wellicht dat je er wat uit kunt halen 😉

Een betere verbinding begint bij jezelf!

Voordat je een échte authentieke verbinding met je kinderen kunt aangaan, moet je die eerst met jezelf aangaan. Voordat je met je kinderen in contact kunt komen, moet je met jezelf in contact zijn.

Dat klinkt als een open deur, toch? Maar helaas is het niet altijd zo simpel. Doen we heel erg ons best om in verbinding te zijn met de mensen om ons heen, maar daarbij vergeten we onszelf. 

Hoe ik dit hebt ontdekt

Een paar jaar geleden was ik vooral met anderen bezig. Hoe mijn partner zich voelde, hoe die vriendin zich voelde, of iedereen mij wel aardig, slim en sterk vond. En het werkte: ik had een prima sociaal leven en een baan waar ik het naar mijn zin had. 

Maar als iemand mij vroeg: ‘wat wil jij?’ Dan kon ik daar geen antwoord op geven. Ik had géén idee wat IK wilde. Ik paste mij altijd aan. Ik vroeg mijzelf nooit af wat IK wilde.

Ik voelde weinig. Geen boosheid of verdriet. Maar ook geen grote blijdschap of intens geluk. Ik was een beetje ‘numb’, een beetje verdoofd. Ik was de connectie met mijzelf kwijt. 

Als je het niet bij jezelf kunt vinden, kan je het ook niet bij een ander vinden. Dus mijn relaties waren oppervlakkig. Niet echt voedend. Die Iris was een hele andere moeder geweest dan de moeder die ik nu ben. Want hoe kan je er voor je kind zijn in haar verdriet, als je het zelf niet (her)kent? Hoe kan je oprecht bij zijn voor hem, als je niet in staat bent om blijdschap te voelen? Om er echt volledig voor een ander te kunnen zijn, moet je er voor jezelf kunnen zijn. Je kan iemand tenslotte niet geven wat je niet hebt.

Wat betekent het?

In verbinding met jezelf betekend jezelf volledig accepteren. Met de mooie én minder mooie kanten. Lief, zacht, warm en teder zijn voor jezelf.  Voor je lichaam en voor je ziel. Tegen jezelf praten met compassie, zoals je zou willen dat je met je kinderen praat. 

Maar…. hoe dan?

Maar hoe werk je dan aan de verbinding met jezelf? Dat is heel persoonlijk. Wat voor mij werkt, hoeft niet per se voor jou te werken. Hier deel ik de 5 manieren die mij heel erg hebben geholpen (en nog steeds helpen!). Pik eruit wat je aanspreekt, en maak er je eigen tool van.

Eén van de grootste frustraties van ouders…

Nikki! Smeer je brood nou… Floraaaaa eet gewoon even door… schiet nou een beetje op, meiden! We moeten zo naar zwemles!

Ken je dat? Jij doet je best om ergens op tijd te zijn, en het lijkt wel of je kind nóg langzamer doet dan normaal. Met elke opmerking, aansporing of (oeps! Die floepte er uit!) snauw, lijken ze steeds langzamer te gaan. Het lijkt wel alsof ze niet in de gaten hebben dat ze straks ZELF te laat komen! Alsof ze alle tijd hebben!

En voor hen is dat ook zo.
Kinderen leven in het huidige moment. In het hier en nu.
Volwassenen leven vooral in de toekomst óf het in verleden. 

Het gevoel voor tijd is een van de grootste verschillen tussen ouders en kinderen. En daarmee een van de grootste frustraties van ouders.

Daarom hebben wij haast, terwijl zij nergens last van hebben. Ze zijn nu namelijk rustig een broodje aan het eten. Niks straks zwemles. Niks vorige keer….  Nu. Rustig. Broodje. Eten. That’s all.

Terwijl kinderen rustig een broodje eten, zijn wij zijn in ons hoofd bezig met van alles en nog wat. Eet ze gezond? Zitten alle spullen in de tas? Komen we op tijd? Hopelijk zwemt ze vandaag wel door het gat…

Het zijn veelal gedachten die stammen in het verleden. (bijv. je opvoeding over gezond eten, je ervaring met iets te zijn vergeten mee te nemen, de preek die jij vroeger kreeg als je te laat kwam, en het verdriet van je kind toen het vorige week niet lukte om door het gat te zwemmen)
Over het algemeen heeft dat was ons bezig houd, héél weinig te maken met het huidige moment.

En dat is jammer. Want daardoor missen we mooie momenten. En we maken lastige momenten nog moeilijker door er allemaal verhalen aan te hangen. We zien het moment of de situatie zelden voor wat er nu is. Niks meer of niks minder. 

Daar kunnen we nog zo veel leren van onze kinderen.

Maar hoe doe je dat dan? Moet je dan geen plannen meer maken? Of leren wan de lessen uit het verleden? Zeker wel! Het gaat om de balans. Die balans is voor iedereen anders. Hier lees je wat mij helpt.

Niks doen is hard werken!

Ik ben ervan overtuigd dat momenten niks doen goed zijn voor mij. 

Het is de simpelste versie van self-care. Het is ook goed voor mijn dochters. Juist voor kinderen is de ruimte om gewoon even te zijn zo mega belangrijk! Het is een moment om op te laden, de indrukken van de dag te verwerken. En zo belangrijk om te voelen dat ze al helemaal ok is, óók als ze niks doet. 

Maar dat betekent dat ik er dus ook OK mee moet zijn als ze niks doen. En dat is hard werken. We zijn zó geconditioneerd dat je bezig moet zijn. Dat je alleen iets waard bent als je iets doet. Écht ok zijn met niks doen vraagt een flinke dosis bewustzijn.

En bij mij schommelt de ‘voorraad’ bewustzijn. Maar als het lukt is het zeker de moeite waard! 

Herken je dit? Is er bij jou thuis ruimte om niks te doen?

Flora ging met een glas limonade in de zon zitten. Precies op het moment dat ik opstond om boodschappen te doen. Ik beloofde bij haar te komen zitten na de boodschappen, met de opmerking “als je er dan nog bent”. Ik ging ervan uit dat ze dan wel iets anders aan het doen zou zijn.

20 minuten later kwam ik thuis, en zat ze er nog steeds. Mijn eerste gedachte was: leuk! Ze is er nog! De tweede: wat kan ze gaan doen. 

Blijkbaar vond mijn hoofd het niet ok dat ze daar maar ‘zat te zitten’. Ze zat niet eens te lezen! Ze was écht niks aan het doen.

Het lukte mij om de neiging te onderdrukken om ideeën te gaan noemen wat ze allemaal kon gaan doen. Ik ging naast haar zitten met een glas drinken. 

Maar de overtuiging dat niks doen NIET OK is, is hardnekkig: mijn hoofd was creatief en vond het tijd voor een “gesprekje”.

Het eerste wat in mij opkwam was vragen wat ze aan het doen was. Waarom ze niks aan het doen was. Of het allemaal wel ok was. 

Ik heb alleen gevraagd hoe het met haar was. Verder niks. En zo zaten we. Te zitten. Niks aan het doen. Gewoon even ZIJN. Heel fijn. En zo vreselijk moeilijk! Op de een of andere manier is niks doen hard werken geworden!

Herken je dit? Is er bij jou thuis ruimte om niks te doen?

Een bewuste ouder

Een bewuste ouder is iemand die bewust is van zijn/ haar innerlijke wereld, en vanuit dat bewustzijn in contact is met zijn/ haar kind. Het ouderschap gaat om het laten groeien van de ouder, door de relatie met je kind. De spiegels, de triggers, de vragen, de geluksmomenten. Alles draagt bij om jou te laten groeien als mens.

Als bewuste ouder

  • weet je dat dit kind is niet toevallig in jouw leven is, en jij niet toevallig in dat van hem of haar.
  • ben je bereid naar je eigen aandeel te kijken, voordat je naar een ander wijst. Dus ook in relatie tot je kind.
  • leer je van je kind door de lessen en spiegels die je van hem of haar krijgt. 
  • ben je er bewust van dat kinderen leren van wat je doet en wie je bent, niet van wat je zegt.
  • durf je te kiezen voor wat jij belangrijk vindt in het leven.
  • ben je GEEN perfecte ouder!

En, phoe! Dat is echt niet de makkelijkste weg! Ik kom dingen tegen van mijzelf die ik liever diep weggestopt had gehouden, of dingen die ik écht niet leuk vind aan mijzelf.

Maar het voelt zo kloppend om op deze manier samen te zijn met mijn kinderen, in plaats van een veel meer directieve stijl. Gelukkig leer ik ook mijn positieve kanten kennen!

Ik ben ervan overtuigd dat mijn groei bijdraagt aan de persoonlijke groei van mijn dochters. Dat zij leren dat ze helemaal ok zijn, zoals ze zijn. Dat ze op zichzelf mogen vertrouwen. Dat ze zichzelf mogen zijn.

Want hoe mooi zou de wereld zijn als iedereen zichzelf mag zijn? Aan die wereld wil ik graag een bijdrage leveren.

Schoolwerk frustraties

Kinderen reageren op de energie waarmee je bij hen bent. Als ik gefrustreerd ben, reageren ze anders op mij dan als ik kalm ben. Het helpt om bewust te zijn van wat er bij mij is, zodat ik dat gevoel zo min mogelijk mee neem naar mijn kind. Maar dat gaat echt niet altijd goed.

Laatst zat ik naast mijn dochter die haar schoolwerk zou maken. Tenminste, ik MOET naast haar zitten, anders doet ze het niet. Zoals je wellicht al leest uit mijn woorden, was ik gefrustreerd, geïrriteerd en voelde ik mij opgesloten. Ik begon al met de aanname dat het moeilijk zou worden. 

En natuurlijk: Mevrouw wist het allemaal niet, had geen zin, begon te zeuren, te huilen… Het ging voor geen meter. Ze was niet vooruit te branden. Ik weet dat ze het kan, het is niet te moeilijk. Ik probeerde uit te leggen, “je maakt het alleen maar moeilijker voor jezelf” “je had al lang al klaar kunnen zijn” en (mijn grootste fout) “je zus is al bijna klaar” (toen barstte de bom).

Ik voelde mijn frustratie toenemen. Boosheid. Wanhoop. Angst dat het nooit zou lukken. Mijn gedachten gingen op en neer tussen ‘Ze kan dit best!’ ‘Ze stelt zich aan!’ en ‘ach, dat arme meisje wil gewoon niet’ ‘waarom moet ze het allemaal doen’. 

Toen realiseerde ik mij waar ik was: bij MIJ! In MIJN hoofd, MIJN gevoel, MIJN aannames. Volledig bezig met mijzelf. Uit contact met haar. 

Ik heb de laptop weggeschoven en haar opschoot genomen. Haar laten zeggen wat eruit moest. Niet gereageerd. Geluisterd en bevestigd wat ik haar hoorde zeggen. Met empathie. Haar vastgehouden en getroost zonder woorden. In contact met haar en HAAR gevoel. In stilte. (afgezien van het huilen)

Na een paar minuten was de lucht geklaard en kon ze weer verder. Vol positieve energie ging ze aan de slag. Toen het tijd was voor de lunch had ze alles klaar!

Dit klinkt nu als een simpele truc. Dat is het niet. Dit is niet de eerste, en ook niet de laatste keer. Maar ik weet ook zeker dat de energie waarmee ik naast haar ging zitten – gefrustreerd en gehaast – impact had op de manier waarop zij aan haar werk begon.

Vanuit welke energie help jij je kind?