iris@bewusteouder.nl

weergegeven: 1-4 van 4 resultaten

Zo zorg je dat je kinderen de beste versie van jou krijgen.

Wat mij betreft is de beste versie van jezelf niet performance gedreven. Voor mij gaat het veel meer om wie ik BEN dan om wat ik DOE. Het om woorden als vrolijk, geduldig, écht aanwezig, in contact met mijzelf, in contact met anderen, uitgerust, geïnspireerd, etc. 

Inzicht

Het begint met een inzicht. Krijgen jouw kinderen de beste versie van jou? Of krijgen ze wat er van je over is na een lange dag ‘presteren’?

Hoe is dit bij jou? Wat klopt er? Wat klopt er niet? Voor mij bracht alleen al de realisatie hiervan een verandering teweeg. Door dit inzicht ga ik bewuster om met mijn energie en maak ik keuzes maakte die kloppen bij wat ík belangrijk vind.

Andere keuzes maken

Om andere keuzes te maken mag je met jezelf aan de slag. Een groot deel van de oplossing zit namelijk in zelfbewustzijn. Probeer voor jezelf de onderliggende oorzaak te achterhalen. Waarom maak je de keuzes die je maakt? Heb je überhaupt het gevoel dat jij kiest? Of bepaalt je omgeving wat jij doet? (Ook dat ís een keuze)

Dus ga maar eens op zelfonderzoek, en bekijk wat voor jou allemaal meespeelt in de keuzes die je maakt. Alleen al de realisatie van wat er bij jou van binnen gebeurt, helpt vaak al. 

Beste versie van jezelf?

Daarnaast is het goed om te weten wat de beste versie van jezelf eigenlijk is. Om dat te onderzoeken heb ik een schrijf oefening gecreëerd. Die helpt je om een helder beeld te krijgen van wie jij nu eigenlijk wilt zijn

Wat is jouw beste versie van jezelf? 

Dan is natuurlijk de vervolg vraag: Hoe zorg ik dat die versie er zo veel mogelijk is. Thuis, en op mijn werk. En dat vraagt dat jij voor jezelf zorgt. Self-care dus.

Dit is waar het om gaat

 Ik gaf je hier kort een overzicht van wat je kunt doen om een verschuiving te maken. Zo kort opgeschreven klinkt het simpel. Maar het is niet makkelijk. En het is zeker niet snel. Maar ik beloof je: het is de moeite waard. Wil je mijn hulp hierbij? Boek dan een gratis kennismaking-sessie.

Krijgen je kinderen de beste versie van jou? Of krijgen ze de restjes?

Ziet je kind je energieke, ontspannen en vrolijke kant? Of ziet hij alleen de vermoeide, gehaaste moeder? Krijgt je kind de oprechte interesse die je zou willen geven? Of luister je met een half-oor naar de (toch wel ietwat te gedetailleerde ;)) verhalen van je dochter? Reageer je kalm en vol compassie op de huilbui van je zoon? Of reageer je geïrriteerd, en word je boos omdat jullie te laat zullen komen.

Ik realiseer mij dat mijn dochters heel vaak de restjes kregen. Vooral toen ik een drukke baan had, kregen zij het beetje van mij wat ik nog over had. Op mijn werk liet ik mijn beste kant zien. Bij het sporten deed ik fanatiek mee. Op borrels was ik vrolijk en gezellig. Dáár, in de buitenwereld, kregen ze mijn beste zelf. Hier, thuis, lukte dat niet meer.

De mensen waar we het meest om geven, krijgen vaak het minste van ons.

Dat is toch gek! Als ouders hebben we grootse dromen voor onze kinderen. Misschien ook wel grootse dromen over het type ouder dat je wilt zijn. We willen ze liefde geven. Aandacht. Zelfvertrouwen. En nog veel meer. En dat denken we te kunnen doen met onze ‘leftover’ zelf? Dat klopt toch niet!

En toch is dat wat meestal gebeurt. Want thuis hoeven we niet te presteren. 

Thuis hebben we en kort lontje. Thuis is het geduld op. Thuis willen we dat de kinderen snel naar bed gaan, zodat we even tijd voor onszelf hebben. Thuis geven we toe aan de vermoeidheid. 

Thuis, waar we ons veilig voelen, krijgen ze de restjes. 

De meeste mensen zullen het met mij eens zijn. Dit klopt niet. Op een cognitief niveau snappen we dat dit raar is. En toch doen we het vrijwel allemaal.

Hoe komt dat toch?

De meeste van ons hebben het zo geleerd: je best doen, geen vuile was buiten hangen, hard werken, niet toegeven, en voor iedereen om je heen zorgen. De buitenwereld hoeft niet te zien hoe het met je gaat. De consequentie: thuis, achter gesloten deuren, storten we in.

Daarnaast kan er van alles spelen op de achtergrond: ben je bang om niet leuk gevonden te worden? Wil je anderen niet teleurstellen? Ben je een perfectionist, en is het dus nooit goed genoeg? Of – zoals bij mij meespeelde – voel je je onzeker, en durf je geen ‘nee’ te zeggen? De onderliggende reden is voor iedereen verschillend. Alleen jij weet wat het voor jou is. Tenminste, als je het aandurft om echt heel eerlijk naar jezelf te zijn.

Maar hoe verander je het dan?

Hier lees je mijn tips.

Terug naar de vraag:

Krijgen je kinderen de beste versie van jou? Of krijgen ze de restjes? 

Een betere verbinding begint bij jezelf!

Voordat je een échte authentieke verbinding met je kinderen kunt aangaan, moet je die eerst met jezelf aangaan. Voordat je met je kinderen in contact kunt komen, moet je met jezelf in contact zijn.

Dat klinkt als een open deur, toch? Maar helaas is het niet altijd zo simpel. Doen we heel erg ons best om in verbinding te zijn met de mensen om ons heen, maar daarbij vergeten we onszelf. 

Hoe ik dit hebt ontdekt

Een paar jaar geleden was ik vooral met anderen bezig. Hoe mijn partner zich voelde, hoe die vriendin zich voelde, of iedereen mij wel aardig, slim en sterk vond. En het werkte: ik had een prima sociaal leven en een baan waar ik het naar mijn zin had. 

Maar als iemand mij vroeg: ‘wat wil jij?’ Dan kon ik daar geen antwoord op geven. Ik had géén idee wat IK wilde. Ik paste mij altijd aan. Ik vroeg mijzelf nooit af wat IK wilde.

Ik voelde weinig. Geen boosheid of verdriet. Maar ook geen grote blijdschap of intens geluk. Ik was een beetje ‘numb’, een beetje verdoofd. Ik was de connectie met mijzelf kwijt. 

Als je het niet bij jezelf kunt vinden, kan je het ook niet bij een ander vinden. Dus mijn relaties waren oppervlakkig. Niet echt voedend. Die Iris was een hele andere moeder geweest dan de moeder die ik nu ben. Want hoe kan je er voor je kind zijn in haar verdriet, als je het zelf niet (her)kent? Hoe kan je oprecht bij zijn voor hem, als je niet in staat bent om blijdschap te voelen? Om er echt volledig voor een ander te kunnen zijn, moet je er voor jezelf kunnen zijn. Je kan iemand tenslotte niet geven wat je niet hebt.

Wat betekent het?

In verbinding met jezelf betekend jezelf volledig accepteren. Met de mooie én minder mooie kanten. Lief, zacht, warm en teder zijn voor jezelf.  Voor je lichaam en voor je ziel. Tegen jezelf praten met compassie, zoals je zou willen dat je met je kinderen praat. 

Maar…. hoe dan?

Maar hoe werk je dan aan de verbinding met jezelf? Dat is heel persoonlijk. Wat voor mij werkt, hoeft niet per se voor jou te werken. Hier deel ik de 5 manieren die mij heel erg hebben geholpen (en nog steeds helpen!). Pik eruit wat je aanspreekt, en maak er je eigen tool van.

Niks doen is hard werken!

Ik ben ervan overtuigd dat momenten niks doen goed zijn voor mij. 

Het is de simpelste versie van self-care. Het is ook goed voor mijn dochters. Juist voor kinderen is de ruimte om gewoon even te zijn zo mega belangrijk! Het is een moment om op te laden, de indrukken van de dag te verwerken. En zo belangrijk om te voelen dat ze al helemaal ok is, óók als ze niks doet. 

Maar dat betekent dat ik er dus ook OK mee moet zijn als ze niks doen. En dat is hard werken. We zijn zó geconditioneerd dat je bezig moet zijn. Dat je alleen iets waard bent als je iets doet. Écht ok zijn met niks doen vraagt een flinke dosis bewustzijn.

En bij mij schommelt de ‘voorraad’ bewustzijn. Maar als het lukt is het zeker de moeite waard! 

Herken je dit? Is er bij jou thuis ruimte om niks te doen?

Flora ging met een glas limonade in de zon zitten. Precies op het moment dat ik opstond om boodschappen te doen. Ik beloofde bij haar te komen zitten na de boodschappen, met de opmerking “als je er dan nog bent”. Ik ging ervan uit dat ze dan wel iets anders aan het doen zou zijn.

20 minuten later kwam ik thuis, en zat ze er nog steeds. Mijn eerste gedachte was: leuk! Ze is er nog! De tweede: wat kan ze gaan doen. 

Blijkbaar vond mijn hoofd het niet ok dat ze daar maar ‘zat te zitten’. Ze zat niet eens te lezen! Ze was écht niks aan het doen.

Het lukte mij om de neiging te onderdrukken om ideeën te gaan noemen wat ze allemaal kon gaan doen. Ik ging naast haar zitten met een glas drinken. 

Maar de overtuiging dat niks doen NIET OK is, is hardnekkig: mijn hoofd was creatief en vond het tijd voor een “gesprekje”.

Het eerste wat in mij opkwam was vragen wat ze aan het doen was. Waarom ze niks aan het doen was. Of het allemaal wel ok was. 

Ik heb alleen gevraagd hoe het met haar was. Verder niks. En zo zaten we. Te zitten. Niks aan het doen. Gewoon even ZIJN. Heel fijn. En zo vreselijk moeilijk! Op de een of andere manier is niks doen hard werken geworden!

Herken je dit? Is er bij jou thuis ruimte om niks te doen?