iris@bewusteouder.nl

weergegeven: 1-3 van 3 resultaten

Presence is everything

Een ouder die ik begeleid vertelde ze mij dat deze woorden van mij haar zó geholpen hadden. We hadden het over het zoeken naar verbinding met haar kinderen. Wat ik zei was simpel: Het gaat niet om wat je doet. Het gaat erom dat je écht aanwezig bent. Dát is belangrijk.

Vaak voelt je kind wel aan of je beschikbaar bent. Als jij met je hoofd nog op je werk bent, bezig met de ruzie met je partner, of wat er ook in je gedachten speelt, ben je niet echt beschikbaar voor je kind. Dan kan je niet goed luisteren. Je ziet je kind niet écht. Je kan op dat moment geen authentieke verbinding aangaan met je kind.

Terwijl die verbinding iets is waar velen naar opzoek zijn. In die zoektocht gaan we bedenken wat we kunnen doen met het kind. Dat hoeft dus niet. Je hoeft geen leuke uitjes te bedenken. Zorg dat je er bent. Met je volle aandacht. Dan maakt het niet uit wat je doet. 

Per kind zal het verschillen wanneer ze jouw aanwezigheid nodig hebben. Het ene kind heeft meer nodig dan het andere. Dat is niet aan ons. Jij kan niet besluiten wat een goed moment is voor een gesprek. Jij bepaalt niet dat jullie nú ‘eens even lekker gaan verbinden’. Je kind bepaald. Of eigenlijk, dat doe je samen. Net als in relaties met andere volwassenen.

Het verschil in de relatie met onze kinderen is dat we de neiging hebben om te willen controleren. Als het je lukt om dat los te laten, je te laten leiden, kunnen de prachtigste momenten ontstaan. Zomaar. Even tussendoor. 

Dat is best lastig. We zijn gewend om de controle te hebben. Die is nu weg. Soms heb je prachtige gesprekken, en het andere moment niet. Maar het maakt niet uit. Jij was beschikbaar. Dat heeft je kind gevoeld. En als hij je nodig heeft, weet hij dat je er bent.

Dus: Leg je telefoon weg, en doe wat jij nodig hebt om aanwezig te zijn. Laat je leiden, en kijk waar jullie uitkomen.

Ik wens je veel prachtige momenten!

Wil je weten wat voor mij werkt? Lees dan:

Dit helpt mij om écht aanwezig te zijn

Echt aanwezig zijn betekend dat je in het nu bent. Dat je met je er met je volle aandacht bij bent. Dus niet in gedachten verzonken, met een half-oog op je telefoon of in gesprek met iemand anders. En dat is best lastig. Want onze aandacht dwaalt al snel af, zeker als jij haast hebt, en je kind daar helemaal niks van aantrekt. 

Hoe?

Hoe zorg je dat je wel voldoende momenten hebt dat je met je volle aandacht aanwezig kunt zijn? Hoe zorg je dat je gedachten niet met je aan de haal gaan?

Dit helpt mij:
  • Kies voor dit moment: als je aan tafel een broodje eet, probeer dan met je gedachten ook aan tafel te zijn.
  • Zorg dat je in je plannen ook ruimte hebt voor het moment. Houd rekening met het tempo waarop je kind iets doet.
  • Zorg dat je een papiertje en pen in de buurt te hebben. Als mij dan iets te binnen schiet, schrijf ik het op. Dan hoef ik er niet meer aan te denken. Ik heb de voorkeur voor papier ten opzichte van mijn telefoon, omdat ik merk dat mijn meiden daar anders op reageren en dat het mij kan afleiden.
  • Wees lief voor jezelf! In het moment zijn – of mindfulness – vraagt oefening. Het gaat niet in een keer goed. Probeer gedurende de dag momentjes te vinden waarbij je dit probeert.
  • Mediteer. Mediteren is oefenen met in het moment zijn, je gedachten voorbij zien drijven zonder er meteen in mee te gaan. Er zijn heel veel verschillende manieren van mediteren, en het is ook daar weer belangrijk om te zoeken wat voor jou werkt. Ik vind de meditaties in de magische momenten podcast van dolly heel fijn. Ook hebben Oprah en Deepak (Engels) regelmatig een meditatie serie. Voor de beginnende mediteerder is headspace (Engels) een fijne app. (het begin is gratis)

Zoek naar momenten dat het voor jou werkt! Even tussen de meetings door zal waarschijnlijk niet lukken. Maar ‘s avonds, als alles opgeruimd is, de vaatwasser aan staat, en jij niks meer hoeft. Misschien lukt het dan wel. Of misschien ben je dan juist moe, en wil je zo snel mogelijk naar beneden aan je eigen avond beginnen. Het maakt niet uit. Iedereen heeft een eigen moment wat voor hem of haar werkt.

Eén van de grootste frustraties van ouders…

Nikki! Smeer je brood nou… Floraaaaa eet gewoon even door… schiet nou een beetje op, meiden! We moeten zo naar zwemles!

Ken je dat? Jij doet je best om ergens op tijd te zijn, en het lijkt wel of je kind nóg langzamer doet dan normaal. Met elke opmerking, aansporing of (oeps! Die floepte er uit!) snauw, lijken ze steeds langzamer te gaan. Het lijkt wel alsof ze niet in de gaten hebben dat ze straks ZELF te laat komen! Alsof ze alle tijd hebben!

En voor hen is dat ook zo.
Kinderen leven in het huidige moment. In het hier en nu.
Volwassenen leven vooral in de toekomst óf het in verleden. 

Het gevoel voor tijd is een van de grootste verschillen tussen ouders en kinderen. En daarmee een van de grootste frustraties van ouders.

Daarom hebben wij haast, terwijl zij nergens last van hebben. Ze zijn nu namelijk rustig een broodje aan het eten. Niks straks zwemles. Niks vorige keer….  Nu. Rustig. Broodje. Eten. That’s all.

Terwijl kinderen rustig een broodje eten, zijn wij zijn in ons hoofd bezig met van alles en nog wat. Eet ze gezond? Zitten alle spullen in de tas? Komen we op tijd? Hopelijk zwemt ze vandaag wel door het gat…

Het zijn veelal gedachten die stammen in het verleden. (bijv. je opvoeding over gezond eten, je ervaring met iets te zijn vergeten mee te nemen, de preek die jij vroeger kreeg als je te laat kwam, en het verdriet van je kind toen het vorige week niet lukte om door het gat te zwemmen)
Over het algemeen heeft dat was ons bezig houd, héél weinig te maken met het huidige moment.

En dat is jammer. Want daardoor missen we mooie momenten. En we maken lastige momenten nog moeilijker door er allemaal verhalen aan te hangen. We zien het moment of de situatie zelden voor wat er nu is. Niks meer of niks minder. 

Daar kunnen we nog zo veel leren van onze kinderen.

Maar hoe doe je dat dan? Moet je dan geen plannen meer maken? Of leren wan de lessen uit het verleden? Zeker wel! Het gaat om de balans. Die balans is voor iedereen anders. Hier lees je wat mij helpt.