iris@bewusteouder.nl

weergegeven: 1-5 van 5 resultaten

Wat is bewust ouderschap?

Een bewuste ouder is iemand die bewust is van zijn of haar innerlijke wereld, en van daaruit in contact is met het kind. Het ouderschap gaat om het laten groeien van de ouder, door de relatie met je kind. De spiegels, de vragen, de triggers en de geluksmomenten. Alles draagt bij om jou te laten groeien als mensZodat jij vanuit jouw essentie je kind kan begeleiden om op te groeien tot wie het in werkelijkheid is.

Waarom bewust ouderschap?

Ik denk dat we allemaal willen dat ons kind kan opgroeien tot wie het in werkelijk is. Dat is alleen niet zo makkelijk als het klinkt: zonder het ons te realiseren projecteren we namelijk vaak onze eigen ervaringen, verwachtingen, dromen en pijn op onze kinderen. Hierdoor is het heel lastig om te zien wie je kind écht is, en wat het nodig heeft. Door hier bewust van te zijn, en onze eigen wonden te helen, kunnen we onze kinderen zien voor wie ze werkelijk zijn, en ze helpen op te groeien tot hun mooiste zelf.

In dit artikel leg ik uit wat ik versta onder bewust ouderschap. Daarin neem ik veel van wat ik heb geleerd in mijn opleiding tot Conscious Parenting Method™ (CPM) Coach, aangevuld met kennis en ervaringen uit andere opleidingen. Hier lees je meer over CPM Coaching.

Ik beschrijf bewust ouderschap graag aan de hand van 5 uitgangspunten:

Als bewuste ouder:

…weet je dat dit kind is niet toevallig in jouw leven is, en jij niet toevallig in dat van hem of haar.

Ik geloof dat we allemaal in dit leven zijn om wat te leren. En daarom krijgen we lessen gepresenteerd in de vorm van gebeurtenissen, situaties en relaties. Als jij er klaar voor bent, kan je die lessen zien en ervan groeien. Dit kind is dus in je leven om jou wat te leren. (En andersom natuurlijk). 

…ben je bereid naar je eigen aandeel te kijken, voordat je naar een ander wijst. Dus ook in relatie tot je kind. 

In al het gedrag van je kind heb jij een aandeel. Ofwel doordat je hetzelfde gedrag vertoont op een andere (misschien meer volwassen) manier, ofwel door jouw reactie op het gedrag van je kind.

…ben je er bewust van dat kinderen leren van wat je doet en wie je bent, niet van wat je zegt.

De meeste mensen snappen dat het niet handig is om te schreeuwen als je niet wilt dat je kind tegen iemand schreeuwt. (I know.. dit gaat zeker niet altijd goed. Ik weet hoe moeilijk het is) Iets minder herkennen we het wanneer je tegen je kind zegt dat ze prachtig is zoals ze is, terwijl je zelf die broek niet aantrekt omdat je daar ‘een dikke kont in hebt’. Of wanneer je jezelf altijd wegcijfert voor een ander, maar wel van je kind verwacht dat het zich niet zomaar ‘aan de kant’ laat zetten.

…durf je keuzes te maken over wat jij belangrijk vindt in het leven.

Dat betekent dat je niet alles kan doen. Dat je soms “nee” zegt terwijl iedereen het wél zo doet. Je kiest bewust en stelt grenzen vanuit een helder beeld over wat jij je kind wilt meegeven.

…ben je GEEN perfecte ouder!

Als mens ben je altijd in ontwikkeling. Het gaat erom hoe je er mee omgaat als het ‘mis’ gaat. Excuses aanbieden aan je kind hoort daarbij. Daarmee laat je zien dat we allemaal fouten maken, maar dat je het ook weer goed kunt maken. Met zelfcompassie kwetsbaar durven zijn. Op die manier leert je kind dat ook.

Er is meer

De punten die ik hierboven noem zijn niet volledig. Er hoort meer bij. In de coaching, blogs en artikelen komt er meer aan bod. Maar -wat mij betreft – is het wel een mooie basis van waaruit je kan ontspannen in het ouderschap, zodat jij kan gaan opvoeden vanuit rust, vertrouwen en plezier.

Wil je meer weten? 

Spreek altijd je waarheid?

Mijn waarheid spreken, eerlijk zijn over wat er bij mij speelt. Ik vind dat vaak lastig. De angst om iemand anders pijn te doen, en de angst om niet leuk gevonden te worden. Het zit mij in de weg om naar mijzelf te luisteren en dat uit te spreken. 

Terwijl het juist zo belangrijk is om te doen. Doordat velen van ons geleerd hebben dat anderen belangrijker zijn dan wijzelf, is die innerlijke stem vaak moeilijk te horen. En als we haar horen, negeren we de boodschap of duwen we het weg met allerlei gedachten.

Door bewuster te worden van die stem, en ernaar te luisteren, kan je als het ware het volume versterken. Het wordt steeds makkelijker om haar te horen. 

Het uitspreken is een krachtige volgende stap. 

Hoe mooi zou het zijn als iedereen zijn of haar innerlijke stem zou horen en volgen? Volgens mij zou de wereld er dan een stuk mooier uit zien. 

Betekent dat dan dat je altijd 100% eerlijk moet zijn? 

Nee. Dat denk ik niet. Brené Brown zegt “share with people who have earned the right to hear your story” Dat geldt hier ook voor. Delen wat er in jou om gaat hoef je écht niet met iedereen te doen. Kies de mensen waarbij je dat doet zorgvuldig uit. 

Ook Dr. Shefali zegt dat een “little white lie” ok is. Soms kan de ander jouw boodschap niet goed horen. Waarom zou je het dan voor jezelf, én voor de ander ingewikkelder maken? Maar je kan het wél vanuit een oprecht gevoel doen. 

Het gaat erom dat jij een bewuste keuze maakt. Wat is de oprechte, eerlijke reden dat ik deze keuze maak? En is dit het moment en de persoon om dit ook te delen? 

Als het antwoord nee is: wat is dan de meest oprechte manier om er mee om te gaan? 

Mijn oudste dochter, leert mij hier heel veel over. Zij volgt haar gevoel. Doet iets niet als ze er geen zin in heeft. Is niet bang om dat te zeggen. Haar leren we nu om ook rekening te houden met de ontvanger van haar boodschap. Zodat ze haar waarheid kan spreken op een empathische manier. 

En dat blijft zoeken: vind ík het nou écht niet ok zoals ze het zegt? Of worden mijn angsten geraakt? Ben ik bang dat zij niet leuk gevonden wordt? (En eigenlijk: ben ik bang dat ík een slechte moeder gevonden wordt, ben ik bang dat ik niet leuk gevonden wordt?) 

Yep… zo komt het elke weer neer op bekijken wat mijn aandeel hierin is, zodat ik haar iets kan leren vanuit een zuivere overtuiging.

Wie is er ouder?

Waarschijnlijk herken je het wel, dat je partner op een manier reageert op je kind, dat jij je afvraagt wie er ouder is, je kind of je partner? Misschien kan je het ook wel bij jezelf zien: ben je intens beledigd als je kind jou ergens de schuld van geeft? Als je dan reageert, hoe oud ben je dan? 

We hebben het allemaal een innerlijk kind in ons wat getriggerd kan worden. Die trigger kan voor iedereen iets anders zijn. Ik kan er bijvoorbeeld echt niet tegen als ik onterecht beschuldigd word. Dan ben ik beledigd en ga ik (het liefst) mokken. Mijn partner krijgt graag gelijk, en luistert dan niet meer naar anderen. Een vriendin krijgt jeuk van ruzie in huis en een ander krijgt kriebels als haar kind geen speel-afspraak heeft.

Parenting is about raising the parent, not about raising the child’ zegt Dr. Shefali Tsabary. 

Ouderschap gaat dus om het laten groeien van jezelf als ouder, door de relatie met je kind. 

Het laten opgroeien van je innerlijk kind dus. Om te voorkomen dat er – zeker op de uitdagende momenten – nog volwassenen in huis zijn, en niet alleen een paar ruziënde, mokkende, ‘tantrumming’ 3-jarigen.

Bewustwording is de eerste stap om gedrag te veranderen, dus:

Wanneer reageer jij vanuit je innerlijk kind? Hoe oud ben je dan?

Hoe het voor mij begon…

Deze foto is genomen in 2014. In had mijzelf toen geen bewuste ouder genoemd. Ik vond het moederschap vaak vermoeiend en stressvol, en zat niet lekker in mijn vel. 

Nu, 6 jaar verder, weet ik: een betere wereld begint bij mijzelf. Dus ook bij ons thuis. 

Als ik iets wil veranderen, zal ik bij mijzelf moeten beginnen. Sterker nog, IK ben de ENIGE die ik kan veranderen!

Voor mij begon het tijdens mijn opleiding tot coach waarin ik heel veel innerlijk werk heb gedaan (practice what you preach). Ik zág het verschil thuis. Het contact met mijn dochters veranderde, ik was relaxter en ‘steviger’ (zelfverzekerder) tegelijk. Ik was zachter naar mij, en daarmee ook naar hen. Ik leerde écht luisteren en aanwezig zijn met mijn volle aandacht. 

In de periode ervoor zat ik niet goed in mijn vel, was gestrestst en moe. Ik werkte 4 dagen in een corporate organisatie, en als het dan mijn ‘mama-dag’ was wilde ik dat het gezellig was. Ik wilde knuffelen en leuke dingen doen. Maar met mijn aandacht was ik niet bij mijn dochters, mijn hoofd was nog aan het werk. Ik was gefrustreerd, gehaast en pusherig. 

En zoals dat dan gaat: de meiden probeerden bij mij weg te gaan. Als er iets was riepen ze ‘PAPAAAA!’. Ze wilden alleen door papa in bed gelegd worden. Als papa thuiskwam op MIJN mama-dag waren ze mega blij om hem te zien. Als ík thuiskwam na een dag werken, waren ze lang niet zo bij. Ik kreeg nauwelijks een kus (zo voelde het in iedergeval). Hoe meer ik aan ze probeerde te trekken, hoe harder zij weg probeerden te komen.

Dat kan ik nu zien, toen kon ik dat niet.

Nu zijn we bijna 5 jaar verder en ziet de wereld er voor mij heel anders uit. Natuurlijk ben ik nog wel eens moe, gefrustreerd of gestrest. Dat hoort er nou eenmaal bij. Maar de impact op mij, en daarmee op mijn gezin, is veel minder. Naast dat ik leerde om écht aanwezig te zijn, te luisteren vanuit nieuwsgierigheid en open vragen te stellen, heb ik geleerd om naar mijzelf te luisteren en voor mij te zorgen. En daarmee geef ik hen het voorbeeld dat zorgen voor jezelf belangrijk is. 

Toen ik het werk van Dr Shefali Tsabary ontdekte klonk als bevestiging van wat ik heb ervaren. Haar boodschap – parenting is about raising the parent, not the child – voelde bekend en kloppend. Inmiddels ben gecertificeerd Conscious Parenting Method tm Coach. Ik heb haar boodschap en methode diep leren kennen, en natuurlijk zet ik ook weer mijn eigen innerlijk werk voort.

Door mijn ervaringen te delen hoop ik jou te inspireren om eens op een andere manier naar het gedrag van je kinderen te kijken. Wellicht dat je er wat uit kunt halen 😉

Niks doen is hard werken!

Ik ben ervan overtuigd dat momenten niks doen goed zijn voor mij. 

Het is de simpelste versie van self-care. Het is ook goed voor mijn dochters. Juist voor kinderen is de ruimte om gewoon even te zijn zo mega belangrijk! Het is een moment om op te laden, de indrukken van de dag te verwerken. En zo belangrijk om te voelen dat ze al helemaal ok is, óók als ze niks doet. 

Maar dat betekent dat ik er dus ook OK mee moet zijn als ze niks doen. En dat is hard werken. We zijn zó geconditioneerd dat je bezig moet zijn. Dat je alleen iets waard bent als je iets doet. Écht ok zijn met niks doen vraagt een flinke dosis bewustzijn.

En bij mij schommelt de ‘voorraad’ bewustzijn. Maar als het lukt is het zeker de moeite waard! 

Herken je dit? Is er bij jou thuis ruimte om niks te doen?

Flora ging met een glas limonade in de zon zitten. Precies op het moment dat ik opstond om boodschappen te doen. Ik beloofde bij haar te komen zitten na de boodschappen, met de opmerking “als je er dan nog bent”. Ik ging ervan uit dat ze dan wel iets anders aan het doen zou zijn.

20 minuten later kwam ik thuis, en zat ze er nog steeds. Mijn eerste gedachte was: leuk! Ze is er nog! De tweede: wat kan ze gaan doen. 

Blijkbaar vond mijn hoofd het niet ok dat ze daar maar ‘zat te zitten’. Ze zat niet eens te lezen! Ze was écht niks aan het doen.

Het lukte mij om de neiging te onderdrukken om ideeën te gaan noemen wat ze allemaal kon gaan doen. Ik ging naast haar zitten met een glas drinken. 

Maar de overtuiging dat niks doen NIET OK is, is hardnekkig: mijn hoofd was creatief en vond het tijd voor een “gesprekje”.

Het eerste wat in mij opkwam was vragen wat ze aan het doen was. Waarom ze niks aan het doen was. Of het allemaal wel ok was. 

Ik heb alleen gevraagd hoe het met haar was. Verder niks. En zo zaten we. Te zitten. Niks aan het doen. Gewoon even ZIJN. Heel fijn. En zo vreselijk moeilijk! Op de een of andere manier is niks doen hard werken geworden!

Herken je dit? Is er bij jou thuis ruimte om niks te doen?