iris@bewusteouder.nl

weergegeven: 1-3 van 3 resultaten

Zo zorg je dat je kinderen de beste versie van jou krijgen.

Wat mij betreft is de beste versie van jezelf niet performance gedreven. Voor mij gaat het veel meer om wie ik BEN dan om wat ik DOE. Het om woorden als vrolijk, geduldig, écht aanwezig, in contact met mijzelf, in contact met anderen, uitgerust, geïnspireerd, etc. 

Inzicht

Het begint met een inzicht. Krijgen jouw kinderen de beste versie van jou? Of krijgen ze wat er van je over is na een lange dag ‘presteren’?

Hoe is dit bij jou? Wat klopt er? Wat klopt er niet? Voor mij bracht alleen al de realisatie hiervan een verandering teweeg. Door dit inzicht ga ik bewuster om met mijn energie en maak ik keuzes maakte die kloppen bij wat ík belangrijk vind.

Andere keuzes maken

Om andere keuzes te maken mag je met jezelf aan de slag. Een groot deel van de oplossing zit namelijk in zelfbewustzijn. Probeer voor jezelf de onderliggende oorzaak te achterhalen. Waarom maak je de keuzes die je maakt? Heb je überhaupt het gevoel dat jij kiest? Of bepaalt je omgeving wat jij doet? (Ook dat ís een keuze)

Dus ga maar eens op zelfonderzoek, en bekijk wat voor jou allemaal meespeelt in de keuzes die je maakt. Alleen al de realisatie van wat er bij jou van binnen gebeurt, helpt vaak al. 

Beste versie van jezelf?

Daarnaast is het goed om te weten wat de beste versie van jezelf eigenlijk is. Om dat te onderzoeken heb ik een schrijf oefening gecreëerd. Die helpt je om een helder beeld te krijgen van wie jij nu eigenlijk wilt zijn

Wat is jouw beste versie van jezelf? 

Dan is natuurlijk de vervolg vraag: Hoe zorg ik dat die versie er zo veel mogelijk is. Thuis, en op mijn werk. En dat vraagt dat jij voor jezelf zorgt. Self-care dus.

Dit is waar het om gaat

 Ik gaf je hier kort een overzicht van wat je kunt doen om een verschuiving te maken. Zo kort opgeschreven klinkt het simpel. Maar het is niet makkelijk. En het is zeker niet snel. Maar ik beloof je: het is de moeite waard. Wil je mijn hulp hierbij? Boek dan een gratis kennismaking-sessie.

Spreek altijd je waarheid?

Mijn waarheid spreken, eerlijk zijn over wat er bij mij speelt. Ik vind dat vaak lastig. De angst om iemand anders pijn te doen, en de angst om niet leuk gevonden te worden. Het zit mij in de weg om naar mijzelf te luisteren en dat uit te spreken. 

Terwijl het juist zo belangrijk is om te doen. Doordat velen van ons geleerd hebben dat anderen belangrijker zijn dan wijzelf, is die innerlijke stem vaak moeilijk te horen. En als we haar horen, negeren we de boodschap of duwen we het weg met allerlei gedachten.

Door bewuster te worden van die stem, en ernaar te luisteren, kan je als het ware het volume versterken. Het wordt steeds makkelijker om haar te horen. 

Het uitspreken is een krachtige volgende stap. 

Hoe mooi zou het zijn als iedereen zijn of haar innerlijke stem zou horen en volgen? Volgens mij zou de wereld er dan een stuk mooier uit zien. 

Betekent dat dan dat je altijd 100% eerlijk moet zijn? 

Nee. Dat denk ik niet. Brené Brown zegt “share with people who have earned the right to hear your story” Dat geldt hier ook voor. Delen wat er in jou om gaat hoef je écht niet met iedereen te doen. Kies de mensen waarbij je dat doet zorgvuldig uit. 

Ook Dr. Shefali zegt dat een “little white lie” ok is. Soms kan de ander jouw boodschap niet goed horen. Waarom zou je het dan voor jezelf, én voor de ander ingewikkelder maken? Maar je kan het wél vanuit een oprecht gevoel doen. 

Het gaat erom dat jij een bewuste keuze maakt. Wat is de oprechte, eerlijke reden dat ik deze keuze maak? En is dit het moment en de persoon om dit ook te delen? 

Als het antwoord nee is: wat is dan de meest oprechte manier om er mee om te gaan? 

Mijn oudste dochter, leert mij hier heel veel over. Zij volgt haar gevoel. Doet iets niet als ze er geen zin in heeft. Is niet bang om dat te zeggen. Haar leren we nu om ook rekening te houden met de ontvanger van haar boodschap. Zodat ze haar waarheid kan spreken op een empathische manier. 

En dat blijft zoeken: vind ík het nou écht niet ok zoals ze het zegt? Of worden mijn angsten geraakt? Ben ik bang dat zij niet leuk gevonden wordt? (En eigenlijk: ben ik bang dat ík een slechte moeder gevonden wordt, ben ik bang dat ik niet leuk gevonden wordt?) 

Yep… zo komt het elke weer neer op bekijken wat mijn aandeel hierin is, zodat ik haar iets kan leren vanuit een zuivere overtuiging.

Krijgen je kinderen de beste versie van jou? Of krijgen ze de restjes?

Ziet je kind je energieke, ontspannen en vrolijke kant? Of ziet hij alleen de vermoeide, gehaaste moeder? Krijgt je kind de oprechte interesse die je zou willen geven? Of luister je met een half-oor naar de (toch wel ietwat te gedetailleerde ;)) verhalen van je dochter? Reageer je kalm en vol compassie op de huilbui van je zoon? Of reageer je geïrriteerd, en word je boos omdat jullie te laat zullen komen.

Ik realiseer mij dat mijn dochters heel vaak de restjes kregen. Vooral toen ik een drukke baan had, kregen zij het beetje van mij wat ik nog over had. Op mijn werk liet ik mijn beste kant zien. Bij het sporten deed ik fanatiek mee. Op borrels was ik vrolijk en gezellig. Dáár, in de buitenwereld, kregen ze mijn beste zelf. Hier, thuis, lukte dat niet meer.

De mensen waar we het meest om geven, krijgen vaak het minste van ons.

Dat is toch gek! Als ouders hebben we grootse dromen voor onze kinderen. Misschien ook wel grootse dromen over het type ouder dat je wilt zijn. We willen ze liefde geven. Aandacht. Zelfvertrouwen. En nog veel meer. En dat denken we te kunnen doen met onze ‘leftover’ zelf? Dat klopt toch niet!

En toch is dat wat meestal gebeurt. Want thuis hoeven we niet te presteren. 

Thuis hebben we en kort lontje. Thuis is het geduld op. Thuis willen we dat de kinderen snel naar bed gaan, zodat we even tijd voor onszelf hebben. Thuis geven we toe aan de vermoeidheid. 

Thuis, waar we ons veilig voelen, krijgen ze de restjes. 

De meeste mensen zullen het met mij eens zijn. Dit klopt niet. Op een cognitief niveau snappen we dat dit raar is. En toch doen we het vrijwel allemaal.

Hoe komt dat toch?

De meeste van ons hebben het zo geleerd: je best doen, geen vuile was buiten hangen, hard werken, niet toegeven, en voor iedereen om je heen zorgen. De buitenwereld hoeft niet te zien hoe het met je gaat. De consequentie: thuis, achter gesloten deuren, storten we in.

Daarnaast kan er van alles spelen op de achtergrond: ben je bang om niet leuk gevonden te worden? Wil je anderen niet teleurstellen? Ben je een perfectionist, en is het dus nooit goed genoeg? Of – zoals bij mij meespeelde – voel je je onzeker, en durf je geen ‘nee’ te zeggen? De onderliggende reden is voor iedereen verschillend. Alleen jij weet wat het voor jou is. Tenminste, als je het aandurft om echt heel eerlijk naar jezelf te zijn.

Maar hoe verander je het dan?

Hier lees je mijn tips.

Terug naar de vraag:

Krijgen je kinderen de beste versie van jou? Of krijgen ze de restjes?