Ik ben ervan overtuigd dat momenten niks doen goed zijn voor mij. 

Het is de simpelste versie van self-care. Het is ook goed voor mijn dochters. Juist voor kinderen is de ruimte om gewoon even te zijn zo mega belangrijk! Het is een moment om op te laden, de indrukken van de dag te verwerken. En zo belangrijk om te voelen dat ze al helemaal ok is, óók als ze niks doet. 

Maar dat betekent dat ik er dus ook OK mee moet zijn als ze niks doen. En dat is hard werken. We zijn zó geconditioneerd dat je bezig moet zijn. Dat je alleen iets waard bent als je iets doet. Écht ok zijn met niks doen vraagt een flinke dosis bewustzijn.

En bij mij schommelt de ‘voorraad’ bewustzijn. Maar als het lukt is het zeker de moeite waard! 

Herken je dit? Is er bij jou thuis ruimte om niks te doen?

Flora ging met een glas limonade in de zon zitten. Precies op het moment dat ik opstond om boodschappen te doen. Ik beloofde bij haar te komen zitten na de boodschappen, met de opmerking “als je er dan nog bent”. Ik ging ervan uit dat ze dan wel iets anders aan het doen zou zijn.

20 minuten later kwam ik thuis, en zat ze er nog steeds. Mijn eerste gedachte was: leuk! Ze is er nog! De tweede: wat kan ze gaan doen. 

Blijkbaar vond mijn hoofd het niet ok dat ze daar maar ‘zat te zitten’. Ze zat niet eens te lezen! Ze was écht niks aan het doen.

Het lukte mij om de neiging te onderdrukken om ideeën te gaan noemen wat ze allemaal kon gaan doen. Ik ging naast haar zitten met een glas drinken. 

Maar de overtuiging dat niks doen NIET OK is, is hardnekkig: mijn hoofd was creatief en vond het tijd voor een “gesprekje”.

Het eerste wat in mij opkwam was vragen wat ze aan het doen was. Waarom ze niks aan het doen was. Of het allemaal wel ok was. 

Ik heb alleen gevraagd hoe het met haar was. Verder niks. En zo zaten we. Te zitten. Niks aan het doen. Gewoon even ZIJN. Heel fijn. En zo vreselijk moeilijk! Op de een of andere manier is niks doen hard werken geworden!

Herken je dit? Is er bij jou thuis ruimte om niks te doen?

Aanbevolen artikelen